10.11.2009 » Honderd kilometer Beste Vrienden, De competitieve sportbeoefenaars onder ons zitten al lang met hun hoofd in 2010, en dat is hier niet anders. Mijn programma ligt wegens enkele dilemma’s nog niet helemaal vast, maar de voornaamste teerling is toch al geworpen. Ik zeg het triatlon zeker en vast nog niet vaarwel, maar mijn hoofddoel voor volgend jaar wordt in elk geval een ultraloop van 100 km. De bedoeling is – als alles dus volgens het ideale scenario ver‘loopt’ – om mij te kwalificeren voor de Spartathlon van 2011. Jawel, mijn nonkel achterna ! Tot vóór 5 jaar vond ik dat ultralopen van mijn nonkel, Leo Pardaens, maar dwaas: “als je het maar extreem genoeg gaat zoeken, kun je in alles wel de beste zijn”, zo dacht ik. Alles veranderde echter toen ik in kennis gesteld werd van zijn eerste deelname aan de Spartathlon: 246 km, te overbruggen in 36 uur, dat heeft van in den beginne sterk tot mijn verbeelding gesproken. Het is zo extreem dat fysieke voorbereiding m.i. niet meer volstaat, en het is dat wat mij erin aantrekt. In mijn triatlon-sabbatjaar van 2008 werd het mij ook duidelijk dat ik stilaan behoefte had aan ook eens een andere doelstelling dan zo snel mogelijk zwemmen, fietsen en lopen. Een 100 km lopen, laat staan een Spartathlon, is van een heel andere orde: ik zal mijn 100 km moeten lopen binnen een bepaalde tijd om te voldoen aan de toelatingsvoorwaarden van de Spartathlon, maar in de eerste plaats komt het er toch op aan om de opdracht – een lange afstand – tot een goed einde te brengen. Ik zal daar pas zeker van zijn als ik over de meet loop. Die onzekerheid maakt het bijzonder uitdagend – een uitdaging die sinds de Iron Man van Zürich van 2002 in het triatlon al niet meer bestaat voor mij. Ondertussen vind ik ultralopen ook al niet meer zo extreem: de beste ultralopers van ons land lopen niet vaak méér dan 150 km per week, hetgeen in het slechtste geval overeenkomt met 15 uur netto training per week. Naar triatlonnormen is dat nog heel bescheiden. Ik besef dat het niet evident wordt voor iemand die al vijf stressfracturen op zijn actief heeft, en die het aantal weken waarin hij meer dan 100 km liep nog op 2 handen, misschien zelfs nog 1 hand, kan tellen. Maar voor sommige mensen mag het soms vooral niet evident zijn. Voorlopig sta ik overigens nog niet in orde. Ondanks de geringe traningsarbeid van de voorbije maanden bleef ik hinder overvinden van pijn in het rechterbovenbeen, pijn die eigenlijk al ontstond in de triatlon van Stein, eind juni. Ik ben weliswaar reeds in goede handen, en de komende maanden gaan we er samen grondig werk van maken. Een eventuele kalender – met dus evenwel nog heelwat voorbehoud – zou er voor mij als volgt kunnen uitzien: - 25/4: marathon A’pen - 30/5: ½ triatlon Leuven of 20 km van Brussel (dilemma) - 18/6: 100 km van Torhout (heel misschien), of 19/6: ¾ triatlon Stein (waarschijnlijk), of 27/6: 1/1 triatlon van Neerpelt (heel heel misschien) - 18/7: 1/3 triatlon Aarschot - 11/9 (Winschoten, NL) of 25/9 (Bezana, ESP): 100 km, indien niet in juni U ziet het: “mannen maken plannen”! Gegroet, K.P.