07.02.2010 » Mijn peperkoeken hart Beste Vrienden, Sinds mijn vorige update adem ik alweer – zoals stilaan elk voorjaar – training. Zonder dat je me hoort klagen: het is training wat de klok slaagt. Trainingsschema’s opstellen; trainingschema’s bijsturen; trainingsdagboeken becommentariëren; soms brokken lijmen; soms pluimpjes geven, en soms standjes. Sportieve anamneses afnemen; inspanningsproeven afnemen; trainingsstatussen evalueren en herevalueren; testverslagen typen; en testverslagen opsturen. En ondertussen zelf nog eens op zoek gaan naar mijn eigen resterende fysieke mogelijkheden. Als je 38 bent geworden, besef je dat de kansen niet meer eindeloos zullen blijven komen. Ik geef gerust toe dat ik met mijn zaak bezig ben, waarschijnlijk professioneler dan ooit tevoren. Doordachter, bewuster, zo weinig mogelijk aan het toeval overlatend. Het wekelijkse bezoekje aan de kinesitherapeut en mijn tussentijdse huiswerk in de fitness (2 à 3 wekelijkse krachttrainingen (van een volle 2 uur) met 5 reeksen van 8 à 12 herhalingen, naast een hele resem stabilisatie-oefeningen) stemmen mij voorlopig hoopvol: de afgelopen 2 weken liep ik - zo'n 50 à 80 km/week - reeds vaak zonder ook maar iets te voelen aan mijn hamstrings. Ik ging nog eens langs bij Wendy, onze diëtiste, en mijn motor werd door de cardioloog van het huis nog eens aan een onderzoek onderworpen: dat was toch wel geruststellend en dus ook goed voor het vertrouwen. Niet alleen de echografie toonde voor het tweede opeenvolgende jaar een lichte afname van de dikte van de linkerhartspier (wat de oorzaak ervan ook moge wezen), ook tijdens de inspanningsproef haalde ik hetzelfde resultaat als 3 jaar geleden en een maximale hartslag die zelfs 5 sl/min hoger lag. Mijn peperkoeken hart blijkt dus de tand des tijds te weerstaan, en blijkbaar zelfs meer dan dat. Ik mag mij ook zéér gelukkig prijzen dat ik misschien nog niet één (ventriculaire) extrasystole (‘overslag’) in mijn leven heb meegemaakt: ik heb immers ondertussen al meer dan voldoende andere verhalen uit eerste hand gehoord én met eigen ogen meegemaakt. Ik dank Moeder Natuur danken op mijn blote knieën. Of ben ik toch stressbestendiger dan ik van mezelf altijd heb gedacht? Want zo’n bende trainingsdiscipelen aan je hoofd… Grapje, he, mannen !! De voorbije maand heeft ook bijkomend licht geworpen op mijn wedstrijdkalender, die je elders op deze website vindt. Over kledij en sponsoring is (ook) het laatste woord nog niet gezegd: daarover onderhoud ik je wel één der volgende keren. Hij die weet wat doen groet u !