20.06.2010 » Vandaag, in Stein. Beste Vrienden, Ditmaal heb ik alleen maar goed nieuws ! En voor wie dat te goed om waar te zijn klinkt en mij meteen verdenkt van een zonneslag: we hebben sterren en alle kleuren van de regenboog in Stein gezien, maar de zon, die hebben we moeten missen. Op een 3/4 dagje verzamelt een mens weliswaar een flinke dosis endorfines… Gerrit en zijn loopnummer: weinig ros, veel raket Eerst en vooral, beste Vrienden, kan ik jullie melden dat ik mijn relaas over de 3/4 triatlon van Stein (3 km zwemmen, 109 km fietsen, 30 km lopen) niet te lang ga (proberen te) trekken: technisch magistraal voetballend Brazilië speelt zodadelijk immers in Zuid-Afrika ! Ten tweede, beste Vrienden, verkeer ik ten uitzonderlijken titel niet in een filosofische bui: ditmaal, voor één keer, dus (waarschijnlijk) niet teveel gelul ! Ten derde, beste Vrienden, had ik weer – jawel, de zoveelste – een geniale ingeving ! Maar daar gaat dus een verhaaltje aan vooraf… Pieter Hélin en zijn loopnummer: ook niet slecht. 364 dagen geleden formuleerde ik 6 goede redenen om te herkansen in the Dutch mountains en vandaag ontieglijk vroeg (5 uur) mijn nest te verlaten voor 6 uur (5u58’33”) zelfkastijding. Een mens (zoals ondergetekende) vraagt zich in de dagen en uren voor een wedstrijd wel vaker (dan gemiddeld) af “waarom”. Als ik op mijn gezegende leeftijd terugkijk op mijn leven dan zijn die mooie prestaties best wel om fier op te zijn, maar misschien zijn het bovenal wel de kameraadschappen, de gezamenlijke trainingen en de memorabele trainingsstages die erdoor tot stand kwamen, die ik koester. Het (weliswaar soms ook eenzame) proces versus het product: “succes is a journey, it is not a destination”; “gedeelde vreugd is dubbele vreugd”. Een mens leeft van emoties, maar ook van uitdagingen. Als je een oersaai professioneel leven leidt, neem je dus tegen beter weten in toch nog maar eens deel – het was ondertussen al geleden van in september 2009 – aan een triatlonnetje. Na 12 jaar triatlon doe je dan eigenlijk mee om bevestiging te krijgen: (1) dat je de truuken van de foor kent om in de laatste 48 uur, mits een zorgvuldige timing van de maaltijden, je bioritme compleet te manipuleren en dus toch nog met lege darmen aan de start te verschijnen; (2) dat het spreekwoordelijke kersenseizoen dit jaar ofwel gene vette zal zijn, of in het beste geval (zoals vorig jaar) uitzonderlijk laat zal vallen; (3) je wel uit de voeten kan in het water, maar nog geen deuk in een pakje boter kan fietsen, en je dan in het lopen meestal – tenminste als de conditie beter is dan de afgelopen 2 maanden – nog wel voldoende meubelen kan redden om als subtopper met een ronkende bijnaam door het leven te blijven gaan. Pieter Vanhee en zijn loopnummer: hij mag ook nog onder de mensen komen In vergelijking met de uitslag van vorig jaar overschreed ik dit jaar de finish 6’ sneller, maar wel 7 plaatsen verder in de uitslag (15 i.p.v. 8). De top contenders waren substantieel sneller dan vorig jaar, allicht een flinke hand geholpen door het koele en uiteindelijk ook droge weer: de Duitse winnaar verbrak met enkele seconden het parcoursrecord van (nota bene 43-jarige) Gerrit Schellens, die op zijn beurt tweede werd met een fabelachtig loopparcours (1u47’, op zich eveneens een parcoursrecord). Hoewel dus niet helemaal verwonderlijk, gezien de voorbije maanden, voelde ik me vandaag niet echt sterk op mijn benen. De koude – de helft van de temperatuur waarvan ik had gedroomd – heeft de kracht en de souplesse in het fietsen natuurlijk niet bevorderd (ik heb absoluut geen spijt van het minuutje dat ik in de eerste wissel prijsgaf voor het aantrekken van een truitje), maar het is onvoldoende om me achter te verstoppen. Het lopen ving veelbelovend aan, maar het mindere fietsen was al een voorbode van een schoon maar kort liedje: halfweg het loopparcours had ik eigenlijk al gedaan met zingen. De Rosse Raket en zijn loopnummer: tegenwoordig meer ros dan raket, maar een bijnaam is voor eeuwig (te koesteren) Mijn ambitie was eigenlijk om als eerste met ongeschoren benen over de meet te lopen, en ik denk dat ik daarin geslaagd ben. Ik had eigenlijk ook gehoopt om die prestatie met een top-10-plaats te verzilveren, maar dat mag ik dus op mijn buik schrijven. Ik ben niet ontgoocheld. Ik heb vandaag besloten om nooit meer ontgoocheld te zijn. Tot voor enkele weken overwoog ik nog om sportieve ontgoochelingen te vermijden door in de toekomst (bepaalde) sportieve uitdagingen uit de weg te gaan, maar vandaag heb ik de geniale ingeving gekregen om ontgoochelingen te vermijden door gewoonweg niet meer ontgoocheld te zijn. Het leven is even geniaal als simpel. Wat kan een fietstocht toch verhelderend werken – in Stein of elders. Ik voelde het eerder deze week reeds aankomen, toen ik in de rechtermarge van deze website schreef: To find the answers, Go for a ride.