06.07.2010 » 6 Er zijn geen fouten, er zijn alleen lessen. Er zijn geen tegenslagen, er zijn alleen opportuniteiten. - vrij naar Dan Millman, in 'The Inner Athlete' Beste Vrienden, Critici zullen zeggen dat het voor mijn trainingsinzicht en mijn trainingsaanpak pleit, anderen zullen het doorzettingsvermogen en volharding (in de boosheid) noemen. Ik ga niet stoefen met mijn zesde stressfractuur, maar ik kan mezelf nog steeds in de spiegel kijken. Uit mijn ontelbare, al dan niet zelf gezochte, kleine en minder kleine trainingsfouten van de voorbije 12 jaar heb ik geleerd, maar blijkbaar nog niet genoeg. De lessen uit de stressfractuur van mijn linkerfemur, 2 jaar en 2 maanden geleden, waren nochtans goed voor een hele cursus (en dat mag je haast letterlijk nemen: er wordt achter de schermen namelijk nog wat geschreven). Ik besefte achteraf ook door verschillende rode lichten te zijn gereden: ik was in de voorafgaande maanden vaak zo moe dat ik soms bijna van mijn fiets viel, ik had mijn lichaam eigenlijk niet meer in de hand, dat was bijzonder frustrerend. Anno 2010 is de stressfractuur eigenlijk gewoonweg het spiegelbeeld van die van 2008: rechts i.p.v. links. Er ging ook een periode van vermoeidheid aan vooraf, maar niet in dezelfde mate als bij de vorige gelegenheid. Ik besefte wel dat het licht op oranje stond. De ‘pijn’ was ook anders: ik voelde de voorbije weken, net zoals 2 jaar geleden, wel af en toe eens ‘iets’ t.h.v. mijn scheenbeen, maar het ‘gevoel’ was slechts vaag, net zoals je op élke looptraining 35 andere plaatsen wel eens voelt. Dé pijn in mijn rechterbovenbeen manifesteerde zich pas daags na de triatlon van Stein. Mijn trainingsaanpak in januari t.e.m. mijn marathon eind april was nochtans volgens de boekjes, of toch volgens cursussen die ik niet heb geschreven. Ik had het echter nog maar nauwelijks uitgesproken, of ik besefte ook reeds dat ‘het allemaal’ een beetje ‘teveel’ was. Alleen al aan mijn mindere prestaties (marathon A’pen, 20 km van Brussel, ¾ triatlon van Stein, en trainingstijden tout court) kon ik vrij snel afleiden dat mijn lichaam de sportieve en extrasportieve belasting niet helemaal had verwerkt. Ik weet dat ik gezaagd heb over mijn minder goed presteren, maar vandaag heeft de botscan mij (jammer genoeg (voor hogergenoemde critici)) wel gelijk gegeven. Dat het in het voorjaar dus ‘een beetje teveel’ was, staat voor mij als een paal boven water. ‘Hoeveel teveel’ het eigenlijk was, is me echter minder duidelijk. Het lijkt me nochtans de hamvraag om nummer 7 te vermijden. Dat sport gezond is, dat sommigen liever met vuur spelen dan hun vingers niet te verbranden, dat de motor van een Porsche niet past in de carrosserie van een 2 PK’tje, dat stilzitten geen optie is, dat je slechts sterker wordt van alles wat je niet doodt, en dat het leven verder gaat: dat hoeft echter geen verder betoog. Hoe deel 2 van sportief 2010 er nog zal uitzien moet echter ook nog nader bepaald worden, maar dat het een jaar met vooral veel taart en bitter weinig kersen zal worden, staat ondertussen ook vast. Dat ik jullie, beste Vrienden, op de hoogte houd, lijdt ook geen twijfel meer. Comeback is my second name