opmerkingen? print deze pagina search
home
26.12.2011 » Stabilisatie-oefeningen in de sneeuw

Beste Vrienden,

Voor de jaarlijkse herlaadbeurt van mijn batterijen heb ik toch weer zitten twijfelen tussen de warme zon en de koudere sneeuw. Het is uiteindelijk het laatste geworden, en eens te meer beklaag ik mij de keuze niet. Ondanks de snijdende wind, de bij momenten veel te hevige sneeuwval, de bloedneuzen van de hoogte, de uitgedroogde lippen, en de ettelijke keren dat ik keihard op mijn doos ging, heb ik 2 weken lang mijn grenzen kunnen verleggen, nieuwe horizonten verkend, boeiende contacten gelegd, en fantastische kameraadschap genoten. De bergen zijn tegelijkertijd levensgevaarlijk en de opperste leermeester in de queeste naar flow, het gehoorzamen van de natuur en de wetten van het leven.

nieuws img


De reisbestemming lag ditmaal in de Franse Savoie, op 2100 meter hoogte, te Tignes, dat samen met het naburige Val d’ Isère het skigebied ‘Espace Killy’ vormt. Het doel van de missie was tweeledig, maar werd uiteindelijk drievoudig.
Op de eerste dag van de eerste week kregen we meteen een azuurblauwe hemel voorgeschoteld. Als een piepjong veulen kon ik mijn ski’s niet snel genoeg aangebonden hebben. Het liedje was echter van zeer korte duur. Het weer sloeg snel om, en tegen het einde van de eerste week had het zelfs dusdanige proporties aangenomen dat alle liften en pistes uit veiligheidsoverwegingen gesloten werden. Autobussen geraakten niet meer tijdig ter plaatse en heelwat vakantiegangers werden gedwongen om een extra nacht in Tignes door te brengen. Dat resulteerde echter in teambuilding met sneeuwmannen en een prachtige iglo, een sneeuwballengevecht België-Schotland, en het begin van een onverwachte hoogtestage.


Topskiërs zijn ‘wereldkampioenen’ in stabiliteit: in dit filmpje een tipje van de sluier uit de fysieke voorbereiding van de Zwitser Didier Cuche, die in 2009 (letterlijk) wereldkampioen werd op de Super-G in Tignes !


Onder het ‘EHBO-gerief’ van een (ex-)triatleet bevindt zich namelijk een zwembroek en een zwembril. Toevallig bevindt zich in Tignes ook een prachtig 25 meterbad. Vermits binnenzitten al helemaal geen optie is tijdens vakantie werden we dus als kikkers op het droge naar de zwemkuip gedreven. Een hoogtestage heb ik altijd als een gat in mijn sportcultuur beschouwd; voor ik er erg in had was het echter gevuld. Ik heb nog nooit zo hard naar adem moeten happen na 100 meter opwarming! Voor de rest van mijn veertiendaagse verblijf hadden ze daar dus meteen een trouwe klant bij.

nieuws img


In de tweede week heeft dit – naar snowboardnormen – ‘oudje’ zich dan toch ook maar eens op de snowboard gewaagd. ‘Men’ had mij in België nochtans schrik aangejaagd: “je gaat vallen”, “je gaat je pijn doen”, “je gaat vol blauwe plekken staan”, “kijk maar uit voor je polsen”. En ik vertrok reeds met een verstuikte linkerpols. En gezien mijn steile tennisambities was een terugkeer met ook een verstuikte rechterpols het laatste wat ik wou. Maar een beetje schrik voor een uitdaging of wedstrijd kan een waardevolle bondgenoot zijn. Ik nam mijn voorzorgen met twee polsbraces, een ‘valbroek’, knielappen, en een blitze knalgele helm – een kadootje van mijn zus voor mijn laatste verjaardag. Mijn linkerpols is er niet beter maar ook niet slechter op geworden, blauwe plekken heb ik niet gehad, en mijn helm is mij twee maal goed van pas gekomen. Ik heb met de sneeuw op alle mogelijke manieren en tegen alle mogelijke snelheden van dichtbij kennisgemaakt. Na dag 1 miste ik de kick van de ski’s en vroeg ik me af waaraan ik begonnen was. Na dag 2 kon ik hetzelfde blauwe oefenpistje niet meer zien. Na dag 3 heb ik gevloekt op de liften en op de vlakkere stukken van de piste. Na dag 4 voelde ik me lichtjes geradbraakt. Maar op dag 5 brak de zon niet alleen letterlijk door de wolken en leek ik het ineens ‘onder de knie’ te hebben. Net als één week eerder met de ski’s ging ik de langste rode piste van Espace Killy naar beneden, non-stop en vier keer achter elkaar.


Snowboard zoals het er kan uitzien na 100 keer op de bek gaan in 5 dagen tijd - met in casu K.P. in de hoofdrol.



Het laatste wat ik mezelf zou vergeven hebben is om het niet geprobeerd te hebben. Buddha zegt: “There are only two mistakes one can make along the road to truth: not going all the way and not starting”. Soms moet je door een zure appel heen bijten vooraleer het naar méér begint te smaken. Snowboard als metafoor voor het leven.

Het was fantastisch. Het heeft een beetje moed gekost maar ook weer een beetje moed gegeven om de nu reeds aangekondigde Uitdagingen van 2012 in de ogen te kijken.

Hij die zijn lezers in Het Nieuwe Jaar niet minder uitdagingen en bijhorende moed wenst groet u !

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}