opmerkingen? print deze pagina search
home
27.10.2013 » Opus

Beste Vrienden,

Ja, ook ik heb gedacht dat deze website dood en begraven was. Misschien is dit stukje proza inderdaad het laatste stukje dat ik op deze website schrijf, misschien ook niet.
Op dit moment besef ik dat een eigen website niet vervangbaar is door Twitter, Facebook of e-mail. Ik doe mijn mond op deze website echter nog slechts open als ik er absoluut behoefte aan heb. Ik zal mijn mond ook hoe langer hoe meer opendoen als trainer (van sportbeoefenaars of van andere trainers) dan als atleet, laat staan als tri-atleet.
Voor mij is stilstaan achteruitgaan. Ik wil in mijn leven van vele walletjes gegeten hebben.

nieuws img


Ja, ik heb de voorbije maanden op een andere planeet geleefd.
Ik heb de voorbije maanden workshops gegeven. Ik heb inschattingsfouten gemaakt, maar ik ga er uit leren en ik ga ermee door. Anders en beter. Ik heb redenen om door te zetten.
Ik heb een uniek project voor onze tennisclub – ‘Fit4Tennis’ – mee gestalte mogen geven. Er zijn ettelijke uren voorbereidingstijd aan voorafgegaan, maar het wordt gesmaakt.
Ik heb de eer en het genoegen betrokken te worden bij de fysieke training van de beloftevolle jongeren van de hockeyclub van Leuven. Het is verrijkend en voldoening gevend.
Ik mag in onze praktijk, Endocard nog altijd samenwerken met (o.a.) Jos Vermylen, nu reeds ruim 7 jaar. Het lijkt wel een eeuwigheid: er is zo ontzettend veel veranderd, wij hebben onze aanpak grondig bijgestuurd. We trachten nog steeds sportbeoefenaars met alle mogelijke doelstellingen en van alle niveau’s verder te helpen. Ik denk te mogen stellen dat we al geschiedenis geschreven hebben en daar nog elke week een stukje aan toevoegen.
Ook minstens wekelijks krijg ik een jaar na datum nog schouderklopjes – in het zwembad, in onze praktijk, langs de zijlijnen, in de kantine, op cursussen van de Vlaamse Trainersschool – over mijn geesteskindje waaraan ik langer dan 4 jaar schreef.
Ik heb dit jaar mijn nek uitgestoken en fantastische avonturen beleefd. De uitdagingen brachten stress, deadlines en verantwoordelijkheden met zich mee. Het was boeiend maar vermoeiend. Ik voel op dit moment echter ontzettend veel dankbaarheid voor iederéén - want het zijn er velen, het was stuk-voor-stuk teamwork - met wie ik daarvoor heb mogen samenwerken, en het doet al evenveel plezier om dat eens te kunnen zeggen.

nieuws img


Ja, je kan ongelukkig zijn over wat je niet hebt, maar het besef dat je van je hobby je beroep hebt kunnen maken en dat je met dat beroep het leven van anderen kan verrijken maakt een mens toch ook wel zéér gelukkig.
Het besef dat je bovendien aan drie van die projecten met drie van je grootste vrienden effectief kan samenwerken beschouw ik op dit moment echter als mijn allergrootste verwezenlijking totnogtoe in mijn leven. Dat is fantastisch. Leven met elkaar, leren van elkaar.

Ja, ik wil iets verwezenlijken in mijn leven. Willen we dat allemaal niet? Ik voel in elk geval de behoefte om een opus te schrijven. Alleen weet ik absoluut nog altijd niet wat dat opus wel concreet mag inhouden. Ik krijg wel sterk het gevoel dat het opus uit vele kleine stukjes bestaat en dat ‘het werk’ nog lang niet voltooid is. Het lijkt er alvast wél op dat blijven ‘schrijven’ aan het opus een deel van het opus is en een noodzakelijke voorwaarde om het opus te voltooien.

Ja, ik blijf nog altijd geloven dat ‘life is not a matter of chance, but a matter of choice’. Al begrijp ik ondertussen ook wel dat ‘actie’ ondernemen i.p.v. ‘ondergaan’ bij momenten wel gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

Hij die leeft in het dagdagelijks besef dat ook een coach coaching nodig blijft hebben groet u.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}