opmerkingen? print deze pagina search
home
09.02.2014 » Because life is not a spectators' sport

Beste Vrienden,

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. 2014 is als een bezetene uit de startblokken geschoten. Tijd om op adem te komen, laat staan iets deftig neer te pennen, is er – op een zéér zeldzaam moment na – nog niet bijgeweest.
Mijn ‘werk’ is nu éénmaal in grote mate ‘seizoensarbeid’: in de voorjaarsmaanden moet een trainer en sportadviseur paraat staan. Dan moet het gebeuren. En met alle plezier. Mijn ‘werk’ is overigens nog altijd mijn ‘hobby’. Ik ben een vakidioot, maar ik heb daar heel bewust voor gekozen. Het was m.i. de enige – of toch de beste – weg om anderen te helpen bij het realiseren van hun doelstelingen.

nieuws img


Deze trainer-coach heeft dus niet stilgezeten. Ondertussen train ik dus tennissers van – letterlijk – 5 tot 65 jaar, maar ook wielrenners, trailrunners, triatleten, kanovaarders, maar ook trainers van andere atleten. ‘Train the athlete and train the trainer’.
Coachen én gecoacht worden. Wees gerust. Het lijkt wel alsof ik ook meer nood heb aan een coach naarmate ik meer coach… Al weet ik al niet meer wat de kip en wat het ei is... Maar in elk geval: het leven is saaier geweest. Het is boeiend en dus ook vermoeiend. Het vraagt energie, maar die krijg je er dan ook van terug !

Er zijn vele soorten complimenten die een coach kan krijgen: de atleet die na een jaar met een andere coach terugkeert o.w.v. je menselijke aanpak; het vijfjarige tennisspelertje dat je aantreft met tranen in de ogen omdat hij je mist wanneer je niet tijdig lijkt te komen opdagen; een ongekende kerel fietsend naast je in de fitness, met een trainingsschema van dezelfde lay-out als de jouwe; de slungel van een tiener die na enkele jaren grommelen blijkbaar toch iets opgepikt heeft en ineens de perfecte squat demonstreert; intelligente en kritische mensen die in je blijven geloven; en natuurlijk gewoonweg de gewenste resultaten in overeenstemming met je advies.

Hoe meer je onderneemt, hoe meer je op tenen kan trappen en hoe meer je ook op zere tenen zal trappen; hoe meer je beseft dat je niet voor iedereen de beste coach kan zijn en goed kan doen; hoe meer je beseft dat je moet kiezen; en kiezen is altijd een beetje verliezen.

Wij, coaches, halen onze voldoening niet uit prestaties, hoogstens uit de verbetering van prestaties. We genieten ervan de anderen te kunnen helpen bij het realiseren van hun sportieve doelstellingen en bij het ontplooien van hun talenten. We houden ons bezig met sport maar dat gaat verder dan fysieke finetuning. Een trainingsschema is dubbel zo effectief mits bezieling en betrokkenheid van de trainer. Een trainer hoort niet alleen ‘inhoud’ maar ook ‘sfeer’ te beheersen. En misschien is hij of zij dan pas ook ‘coach’ te noemen. Over 'de kunst van het coachen' horen we in onze clinics nog vaker een boompje op te steken ! We willen de grenzen van anderen verleggen. Grenzen laten overstijgen. Grenzen die grenzeloos zijn. Grenzen die meestal en voornamelijk in het hoofd zitten. Het lichaam is onvoorstelbaar trainbaar en kneedbaar. Om het met de woorden van George Bernard Shaw te zeggen: “progress is impossible without change, and those who cannot change their minds cannot change anything.”

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}