opmerkingen? print deze pagina search
home
31.08.2008 » Mission impossible (slot):

Een wijs besluit.

nieuws img


Het openwateravontuur van 2008 behoort tot de annalen. In de schitterende omgeving van Hazewinkel, onder dito weersomstandigheden en in een dito organisatie van de Verenigde Willebroekse Zwemvereniging kregen alle zwemmers van ?de langen adem? de unieke jaarlijkse gelegenheid om hun ijsbeer- en uithoudingscapaciteiten te etaleren. Van de 11 miljoen Belgen voelden er zich toch welgeteld 11 geroepen om hun kloeke borst eens deftig nat te maken. Van die 11 inschrijvingen voor de jongste Olympische discipline hadden er in feite slechts 9 de Belgische nationaliteit, slechts 2 van hen behoorden tot het vrouwelijke geslacht, en 1 ?man? stuurde zijn kat. Als er ooit al dappere Belgen hebben bestaan, dan kwamen ze waarschijnlijk toch uit Leuven: met maar liefst 4 van de 10 deelnemers (Frone Wouters, Jeroen Lissens, Dave Ptacek en de Hoogblonde Haai) deed de meest dynamische stad van België haar imago in elk geval weer alle eer aan.

nieuws img


Alleen al de eerste duik was voor de thermoreceptoren van mijn gevoelig velleke voldoende om mij ervan te vergewissen dat de geafficheerde temperatuur van 21°C eerder die van de omgeving dan die van het water weerspiegelde. Het zal dichter bij de 19 dan bij de 20 geweest zijn, ik weet nog hoe ik in Lokeren bij 21°C comfortabel uit het water kroop. Ondanks het zonneke op onze rug kon voor ondergetekende dus voor de derde van vier keren vanaf de eerste meter een strijd tegen de natuurelementen beginnen (leve de opwarming van de aarde). Bij de bevoorrading na de eerste rechte lijn ? we kregen de 2 km-lange watersportbaan 5 x geserveerd ? hield ik de schijn nog hoog en liet niets merken aan mijn zus die mij voor de zoveelste keer broederlijk bijstond. Tijdens het volgende stuk van 2 km zwom ik zowaar zelfs een vijftigtal meter dermate comfortabel dat ik zelfs finishen terug zag zitten. Na de tweede bevoorrading ging het echter van kwaad naar erger. Een transiënte niesbui kon ik nog afslaan, maar mijn tempo zakte zienderogen. De kloof met Dave en Jeroen, waarmee ik tot aan km 4 zij-aan-zij zwom, groeide stelselmatig. Ik was een vogel voor de kat. Na 6 km, bij de derde bevoorrading, was het mooi geweest: ik had genoeg kou geleden. Het 8 km-punt had ik hoogstwaarschijnlijk niet gehaald, en ik weet niet of het een echte eer is dat die mannen in het bootje je uit het water moeten halen. Ik denk dat ik mijn lichaam ken. Er bestaan voor mij in elk geval fysieke grenzen, die ik bij mijn weten nog maar één keer overschreden heb. Tijdens de marathon van Amsterdam heb ik verleden najaar de laatste halve marathon met dermate zware spierkrampen doorgelopen dat ik er gedurende 2 maanden de wonden van heb mogen likken. Die ene keer, dat was voldoende. We leven niet om af te zien, dus dat kan ook niet bedoeling van sport zijn. En ja, voor hen die hier misschien de wenkbrauwen fronsen: je leest het goed: alle prestaties en Prestaties die ik tot op de dag van vandaag heb neergezet zijn het resultaat van louter sportief genot. In het voorjaar dacht ik voor mijn fietstrainingen toch eens te moeten ingaan tegen mijn gevoel, en wat heb ik dit jaar bereikt? Een ?dubbel? en dik verdiende adempauze. Niet dat ik er dus niet mee kan leven...

nieuws img


Terwijl Dave, Frone en Jeroen dapper verderzwommen naar de finish (in resp. 2u51?, 2u20? en 2u47?), tekende ondergetekende dus voor de tweede (en laatste) opgave van de dag ? ondanks de zon op onze rug, ondanks de schitterende organisatie (waarbij zelfs aan de bevoorrading van de begeleiders werd gedacht ? nooit meegemaakt !), ondanks de dikke laag vettige vaseline (?pure petroleum jelly? ? gegarandeerd geweldig voor dat gevoelig velleke, waarvoor recentelijk trouwens nog een consultatie op Dermatologie !), en ondanks memorabele trainingsweken tot zelfs eens 60 km (weliswaar nog maar de helft van het Phelps-gemiddelde !).
?Success is a journey, it is not a destination?, dat is wat we onthouden: de reis is minstens zo belangrijk als de bestemming. Ik heb het tenminste allemaal geprobeerd. Ik had ? naast die ?jelly? ? misschien ook nog een ?belly? kunnen kweken, ik had misschien nog iets vaker in koud water kunnen gaan trainen, ik heb dus misschien niet àlles geprobeerd. Ik heb wel alles geprobeerd wat redelijkerwijze binnen mijn bereik lag. Ook vandaag ben ik ver genoeg gegaan. Ik had nu al ? in de volle middagzon ? een dik half uur de onwillekeurige spiercontracties van het rillen nodig om de lichaamstemperatuur weer tot een aanvaardbaar peil te brengen. Een stadium verder in hypothermie en de verpleegsters van de nabijgelegen Rode Kruis-tent hadden zich eens over mij mogen buigen. Voor ene keer toch liever niet. Tien kilometer in open water, we spelen niet echt nog spelletjes...

?Quitters never win, and winners never quit?, maar als ik daarmee de oorlog kan winnen, dan wil ik soms wel eens een veldslag prijsgeven.

Hij die morgen na meer dan 3 maanden gedurende de 15 volle minuten op zijn loopsloefen de koning te rijk gaat zijn, groet u.

 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}