opmerkingen? print deze pagina search
home
30.05.2010 » Het kersenseizoen moet nog altijd beginnen

Beste Vrienden,

Voor het tweede opeenvolgende jaar had ik de eer en het genoegen om de jaarlijkse hoogmis van de Belgische wegatletiek vanop de eerste rij mee te maken.


VOORAF?

?moest er een vervelende keuze gemaakt worden tussen deelname aan de 20 km van Brussel, of aan het Belgisch Kampioenschap halve triatlon in mijn Leuvense thuishaven. Deze beslissing werd reeds een zestal maanden geleden genomen. In Leuven, op een vlak fietsparcours, was echter te voorspellen dat ik er niet aan te pas zou komen, en dan hoeft triatlon voor mij niet direkt meer. Naar Brussel, daarentegen, had ik graag teruggekeerd om beter te doen dan de voor mij matige tijd van vorig jaar (1u12?02?).

?had het Lot 3 weken terug Haar uiterste best gedaan om deze deelname, net zoals drie jaar geleden, te verhinderen, maar dat was buiten het (slechte) karakter van ondergetekende gerekend.

?ging de uiteindelijke beslissing tot deelname weliswaar gepaard met het nodige wikken en wegen: zou er geen onomkeerbare schade aan de enkel toegebracht worden door te hard te willen lopen? los daarvan: wat was de conditie ondertussen nog waard? zou Mars, die mij opnieuw het privilege verschafte om te starten in de elite-box, zich kunnen verzoenen met een tijd (ver) buiten de top-100? zo ja, zou ikzelf daarmee kunnen leven? zou ik er zelf plezier aan beleven om niet op mijn waarde geklopt te worden? Uiteindelijk had ik in alles zin, behalve in thuis te blijven: gaan kijken naar het BK halve triatlon zou me veel moeite gekost hebben, de gedachte aan de gemiste ?20 km? ? met heelwat kameraden die ikzelf met Erwin had meegetroond naar Mars ? had me niet minder hartzeer gedaan, en om zelf nog een flinke fietstraining in te lassen was het geen weer en had ik vorige weekends nog voldoende fietskilometers bijeengeharkt. Uiteindelijk zou Mars, dat pers lot van rekening toch uit was op zoveel mogelijk visibiliteit, er ook niets aan gehad hebben dat (ook) ik ? wat mijn eindtijd ook zou zijn ? zou thuisgebleven zijn: onze elite-ploeg was overigens al flink gedecimeerd door de ultieme afmelding van maar liefst de 3 speerpunten van het team van vorig jaar !

?liet ik mijn enkel nog eens flink intapen door de kinesisten van dienst; Mars had alweer aan alles gedacht !

?had ik zonder twijfel getekend voor een tijd van 1u13?07?.

nieuws img



TIJDENS?

?de eerste kilometers had ik alle moeite van de wereld om het helse tempo te volgen, al besefte ik niet dat het aan 3?15?/km ging; dat hoorde ik pas achteraf. Toch zag ik er al velen voor mij uitlopen, en heeft het haantje in mij ? kapotte of geen kapotte ligamenten ? daar blijkbaar toch ook nog veel moeite mee. De eerste 5 km liep ik echter nog als eerste Marsmannetje !

?de daaropvolgende kilometers, na ca. 5 km, na enkele tunnels, kwam ik er zowaar door ? of dat dacht ik toch ? en kon ik zowaar een paar lefgozers die ondertussen voor mij uit waren gaan lopen, opnieuw bij de lurven vatten. Ik liep ondertussen reeds als tweede Marsmannetje.

?de passage aan de 10 km-boog voelde ik echter reeds dat het vet van de soep was; vanaf halfweg was ik een vogel voor de kat: ik kan me geen wedstrijd herinneren waarin ik sneller en méér voorbijgestoken werd. Ondertussen was ik al het derde Marsmannetje.

?de tweede wedstrijdhelft, na ongeveer 15 km, werd ik ook gepasseerd door ?good old? Marc Vanderlinden, de doorwinterde ultraloper die 5 weken geleden na ?km 30? nog stierf in ?mijn wiel? tijdens de marathon van Antwerpen. Ik overschreed de finish als vierde Marsmannetje, net na ?mijn poulain? Wout, die ik zijn gemaakte progressie maar al te graag gun.

nieuws img

Dé Marsmannetjes op een rij (vlnr): de Patrick, den Erwin, de Wout, de Sjarel, den Hans, de Fluppe.



NA?

?de wedstrijd hebben we onze koolhydratenvoorraad opnieuw aangevuld met Twix Ice Cream, Maltesers Ice Cream, Bounty Ice Cream en nog vele andere (te) gezonde zaken (zoals aardbeien).

?de wedstrijd hebben we ons nog even hard geamuseerd als voorheen met de kwajongensstreken van Filip. Ocharme de hostessen van dienst.

?afloop, in volle metro en in de auto met de radio op Nostalgie, was er echter al evenzeer plaats voor diepzinnige discussies over zeer toepasselijke onderwerpen als zelfdoding, levensverzekeringen, en milieurampen: lopers zijn geestelijk evenwichtige mensen.

?zo?n ?wedstrijd? keert een mens ? ondanks zijn goede voornemens ? toch ook terug met gemengde gevoelens: als een mens met een halve enkel 1u13? kan lopen, waarom kan het dan ook niet sneller? Als de conditie echt goed zou zijn, dan was dat perfect mogelijk. Maar de conditie is niet echt goed. Dat is ze nu niet, dat was ze een maand geleden niet, dat was ze vorig jaar niet, en 2 jaar geleden zat ze nog dieper. Het verschil tussen deze conditie en die van zelfs maar 3 jaar geleden is klein in tijd, maar groot in betekenis. Het is het verschil tussen de anonimiteit en meespelen voor de ?roem?. Dat besef is een harde noot. Ik besef ook dat ik hiermee in herhaling begin te vallen, en dat jullie, beste vrienden, er geen boodschap aan hebben dat ik hierover uitweid, maar het is duidelijk dat er ? reeds naar volgend jaar toe ? enkele keuzes zich opdringen. Het is niet de keuze tussen ?Leuven? of ?Brussel?, maar tussen competitie of geen competitie. Tussen deze of andere (manieren van) sporten. Tussen mijn huidige (manier van) werk(en), of ander(e manieren van) werk(en). Tussen de manieren waarop we in ons leven het verschil willen maken.
?Most men lead a life of quiet desperation and go to the grave with the song still in them? (Henry David Thoreau), maar ?ik omschrijf mezelf graag als een optimist die zich vaak zorgen maakt? (Madeleine Albright, voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken).


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}