opmerkingen? print deze pagina search
home
25.04.2012 » Volgend jaar win ik mijn eerste tornooi.

Beste Vrienden,

Ik herinner me dat ik hier exact een jaar geleden speciaal een blogje wilde wijden aan mijn eerste tennismatch ooit. Dat vond ik te memorabel om ongemerkt voorbij te laten gaan. Vandaag heb ik mijn eerste match van 2012 gespeeld en ook deze gebeurtenis motiveert mij om er een blogje over te plegen.

Vorig jaar heb ik 10 wedstrijden gespeeld en even veel keer met zware cijfers verloren. Vandaag was het eindresultaat niet veel beter. Ik heb van mijn tegenstrever 6-1, 6-1 klop gekregen, maar van mezelf een schouderklopje. Een schouderklopje om op de ingeslagen weg verder te gaan, met het volgen van lessen en met zelfstandig oefenen, oefenen en nog eens oefenen: there is no substitute for hard work.

Zoals een vriend vorige herfst reeds voorspelde zou er in 2012 een andere Karel op het veld staan. Ik had het zelf niet in deze mate verwacht, maar hij had gelijk. Vorig jaar was er tijdens wedstrijden nog niet veel sprake van rally’s, vandaag voelde een wedstrijd voor het eerst eens aan als een 'spel' waarin ik me dan ook bij momenten flink heb kunnen uitleven.
M’n vriend had gelijk dat er iemand anders zou aantreden. Niet zomaar een ‘andere’ Karel, maar misschien wel 'de oude' Karel. De triatleet, met nog wel een beetje (teveel) zenuwen voor en tijdens de match, maar met de gave om iets méér te kunnen en te willen dan op training. Op training, zelfs op oefenwedstrijdjes, ben ik vaak te lui om achter bepaalde ballen te lopen of om rond mijn backhand te draaien en inside out te spelen. Ik heb mezelf eigenlijk verbaasd hoe vaak ik dat vandaag wel wilde doen. Ondanks (of dankzij?) de adrenaline lukte het me wonderwel ook geregeld om het ritme van de bal te vinden en enigszins ‘natuurlijk’ (mee met de flow) te spelen. De combinatie van soms iets te veel adrenaline met iets te weinig techniek (om spin te geven aan de ballen) zorgde er echter al even vaak voor dat de bal – hoewel meestal maar juist – buiten de lijnen belandde.
De oude Karel is nu éénmaal ook aanvallend ingesteld. Volgens velen té aanvallend voor het niveau waarop we spelen. Amateurs van ons niveau horen zogezegd niet te proberen om winners te kloppen, maar zouden zich moeten beperken tot de bal ‘over het net en binnen de lijnen’ te houden en te wachten tot de andere een fout maakt. Sorry, maar dat is niet aan mij besteed. Binnen en buiten de sport heeft de ‘steek-je-nek-uit-strategie’ mij al te veel opgeleverd om mij het geweer nog van schouder te doen veranderen. Ik krijg – op korte termijn – dan nog liever op mijn doos.
Enige ambitie is mij nooit vreemd geweest. Ondertussen ken ik wel de letterlijke en spreekwoordelijke prijs ervan, maar voorlopig blijf ik bereid om die te betalen. Als ik op dit élan kan en wil blijven doorgaan, win ik volgend jaar mijn eerste tornooi. Je mag het noteren. We zijn er nog niet maar we komen er wel. It’s not where you stand but the direction you are going to.

Met alvast oprechte dank aan mijn tennislerares die mij 100 keer op dezelfde fouten moet wijzen, en aan mijn vaste tennisbuddies voor niet minder geduld en steun.




Magistraal tennis, ‘an effortless dance’, getekend RF.


 

Bookmark and Share

 

naar boven


e-visible {new media solutions}